Slapende dorpjes, waar je zorgeloos kan verdwalen in geplaveide straatjes en steegjes. Waar je een kleurenpracht ontdekt van heerlijk geurende bloemen en planten. Waar je ondergedompeld wordt in een serene stilte die je nergens anders ervaart. Eén van die dorpjes is Le Crestet, vlakbij Vaison-la-Romaine en de Mont-Ventoux. In dat middeleeuwse dorpje verloor ik mijn hart aan de Provence.

Als zesjarig kind al werd ik verliefd op Le Crestet. Het dorp had een soort van aantrekkingskracht op mij, wat maakte dat ik er elk jaar opnieuw naartoe wilde. Geen verblijf in de Provence zonder een glimp van de fontein op te vangen en rond te kuieren door de stille straatjes. Ik deed mezelf een belofte: ooit zou ik met de liefde van mijn leven trouwen in het kerkje, een van de mooiste, serene plekjes die ik ooit gezien heb. Een belofte die ik tot de dag van vandaag nog niet heb verwezenlijkt, maar die wel een droom blijft die ik zal blijven koesteren. 

Wanneer je Le Crestet bezoekt, laat je de wagen achter op één van de parkings onderaan het dorp. Via een trapje of de toegangsweg ga je naar boven en begin je aan een wandeling waar je jezelf toelaat stil te staan bij de stilte, de schoonheid van de imperfectie, de kleine details die het leven zo mooi maken. Een bijtje aan de fontein, de geur van de bloemen die het dorp rijkelijk kleuren, de kasseien die je verplichten rustig te wandelen en je tijd te nemen, de oude deurtjes waarachter onbekende verhalen schuilen … 

Het is een gevoel dat niet te beschrijven valt. Een gevoel van rust, thuiskomen, het mooie van het leven herontdekken … Op momenten dat ik het even niet meer weet, dat ik het gevoel heb de weg kwijt te zijn, ga ik naar Le Crestet, wandel ik rond en zet ik me neer op een stenen muurtje om te luisteren naar die stilte die mij zo dierbaar geworden is. Voor mij voelt Le Crestet aan als mijn tweede thuis, de plek waar ik het gelukkigst ben.