Het is altijd zo fijn om op interview te mogen gaan bij iemand die je al goed kent, maar naar dit bezoek keek ik toch wel écht uit. Bestemming? Een dorp in de Noorderkempen. Gastvrouw? Britt, een van mijn allerliefste ex-collega’s van de woonmagazines en groot liefhebber van de landelijke stijl.

Van werkbroek naar stijlvolle rok

Britt staat nog volop de ramen te lappen wanneer ik hun oprit oprijd. “Ze zagen er echt niet uit, zo kon ik je niet ontvangen,” lacht ze, terwijl ik een warme knuffel krijg. Ze zet haar emmer en trapladder terug in de garage, maar wijst dan naar de voordeur. “Ik ga je binnenlaten zoals het hoort”, zegt ze met een knipoog. En inderdaad, een minuut later gaat de voordeur open en staat Britt me op te wachten, snel nog haar werkbroek omgewisseld voor een elegante rok.

Van de beurs naar een nieuw huis

“Ik ben nog iets bij de bakker gaan halen, want ik kon je toch niet ontvangen zonder iets lekkers aan te bieden?” We nemen plaats aan de eettafel, terwijl Britt een gebakje neerzet op mooie antieke bordjes. Nadat we wat bijgepraat hebben, komen we tot de orde van de dag en vertelt ze hoe ze hier enkele jaren geleden met haar gezin is komen wonen. “Jij was erbij toen alles begonnen is”, vertelt ze. “We waren op de vtwonen & design beurs (Britt is redactiecoördinator van Ariadne at Home en ik was toen nog hoofdredacteur van Wonen Landelijke Stijl) en plots kreeg ik telefoon van mijn man Kevin. Hij had een huis te koop zien staan en wou er meteen naar gaan kijken.” Britt nam die dag zelf nog de trein naar huis, waar haar papa haar stond op te wachten om zo snel mogelijk naar het huis te rijden. Kevin was ondertussen al aan de bezichtiging begonnen. “Ik heb eigenlijk al beslist, het voelt goed”, fluisterde hij in haar oor. Ook Britt zag onmiddellijk het potentieel en enkele minuten later was het huis van hen.

Verbouwingen in een lockdown

Nadat alles rond was van papierwerk, de sleutels overhandigd waren en de eerste werken al begonnen waren, verhuisde het gezin met hun twee jongens Vince en Jack naar hun nieuwe plek. “Ik zal het nooit vergeten … Ik had net een week vakantie gehad om de verhuizing voor te bereiden. Op zaterdag zijn we verhuisd en ploften we ’s avonds neer op de bank. We namen onze telefoons en zagen allerlei berichten van collega’s die halsoverkop naar huis waren moeten gaan.” Corona was uitgebroken, dus het weekje vakantie werd meteen een lockdown in een huis dat nog volop onder het stof van de werken zat. “Ik ga eerlijk zijn, het was pittig. Van thuis uit deadlines halen voor ons magazine, twee kinderen bezighouden en dat in een huis dat nog niet in orde was. Maar nu kan ik er gelukkig wel terug mee lachen.”  

Wars van trends

Er werden muren uitgebroken, nieuwe vloeren gelegd, een nieuwe keuken geplaatst. Er kwam maatwerk in de wasplaats, in de gang, op de slaapkamers, in de badkamer … “We hebben het geluk dat zowel Kevin, als zijn papa en mijn papa heel handig zijn. We hebben alles zelf gedaan.” Ook de inrichting was iets waar Britt zich helemaal in kon inleven. “Ik heb altijd al een grote voorkeur gehad voor het landelijke”, vertelt ze. “Ik ben totaal niet trendgevoelig. Als je rondkijkt in ons huis, en je ziet iets van decoratie, dan mag je er bijna zeker van zijn dat het van de kringloop of van brocantemarkten komt. Behalve de meubels, die hebben we nieuw gekocht.”

Zweedse loppis

Britt is dol op kringloopwinkels, een passie die ze deelt met één van haar beste vriendinnen. “Vroeger gingen we vaak op woensdag naar de kringloopwinkel hier in de buurt. Soms vonden we helemaal niets, maar andere dagen kwamen we buiten met echte schatten. Zelfs mijn antiek servies komt van de kringloopwinkel.” Helaas verhuist haar vriendin binnenkort met haar gezin naar Zweden. “Ik ga haar enorm missen, maar we hebben al afgesproken dat we er regelmatig naartoe gaan. En dan gaan we samen de loppis, de Zweedse garageverkopen, afschuimen.”

Eendjes in landelijke stijl

Terwijl we door het huis lopen, laat ze me haar vele vondsten zien. Van oude boeken en kruiken tot koralen en beeldjes van eenden. “Ik heb iets met eenden”, lacht ze. “Ze passen zo goed bij een landelijke sfeer en doen me echt denken aan het platteland, aan een rustiger, trager leven. Het zijn echt alleen eenden hoor, geen dieren in het algemeen. Zet hier geen beeldjes van krokodillen of katten, want dat past helemaal niet bij mij.”

Tripje naar Rijsel

Ondertussen praten we nog wat bij over vroeger, over de vele jaren dat we samengewerkt hebben, samen naar beurzen in Parijs gingen en op persreis gingen naar Engeland. En komen we tot de ontdekking dat de grote Braderie de Lille (Rijsel) er weer aankomt. En laat dat nu net iets zijn waar we allebei graag nog eens naartoe willen! Dus bij deze hopen Britt en ik jullie binnenkort een verslag te kunnen uitbrengen van ons tripje naar Lille. Wordt vervolgd!