Ik heb altijd al een zwak gehad voor oude deuren. In Frankrijk kan ik geen dorpje passeren zonder even stil te staan bij een aantal oude, verweerde houten exemplaren. Sinds een tijdje hebben ze bovendien nog een extra symbolische betekenis voor mij. Want wanneer ergens een deur sluit, gaat er elders een andere weer open …

Mijn kinderen lachen er wel eens mee, als ik voor het zoveelste deurtje in een of ander Frans dorpje blijf stilstaan. “Wacht jongens, even een foto maken!”, horen ze dan telkens opnieuw. Waarom het me zo aantrekt, ik weet het niet. Het maakt me nieuwsgierig, het onbekende dat zich achter die deuren afspeelt, triggert me. Deuren hebben vaak ook echt een verweerde look, door al die jaren dat ze mensen binnen en buiten gelaten hebben, de wind en regen hebben getrotseerd en warme zonnestralen over zich heen gekregen hebben waardoor hun kleur afgebleekt is. Ze dragen stuk voor stuk een verhaal met zich mee, dat enkel gekend is door de bewoners van die huizen. 

De voorbije jaren hebben deuren voor mij een extra dimensie gekregen. Ik kreeg te maken met een aantal hoofdstukken die ik moest afsluiten, deuren die voor mijn neus gesloten werden. Lange tijd probeerde ik ze halsstarrig op een kiertje vast te houden, maar opengaan deden ze niet meer. Tot het moment dat ik besefte dat ik het moest loslaten en de deurtjes in hun slot moest laten dichtvallen. Want ik wist … als ik verder wandel kom ik op een bepaald moment toch weer een nieuw deurtje tegen dat zich spontaan opent op het moment dat ik voorbijkom. Sinds ik dat besef, kijk ik weer met een warme glimlach naar elk deurtje dat ik passeer …