Sinds oktober schrijf ik als La Fille Sous les Oliviers maandelijks een column voor Hans in the Provence, een online magazine voor liefhebbers van de Provence. Mijn eerste column beschrijft een moment, ondertussen alweer een hele tijd geleden, dat ik nooit nog zal vergeten. Een moment waarop ik mijn kleine gelukje vond.
Plots begon de oude klok van het kerkje te luiden. Perplex bleef ik staan. Alles rondom mij vervaagde, heel even stonden de tijd en de wereld stil. Nog nooit had ik zoiets moois meegemaakt …
Het gebeurde een aantal jaren geleden. Na een heftige periode in mijn leven had ik besloten enkele dagen in m’n eentje naar de Provence te trekken. Om na te denken, mijn hoofd rust te gunnen en op zoek te gaan naar mezelf, naar wie ik nu eigenlijk wilde zijn in het leven. Een bezoek aan de Provence is voor mij nooit compleet zonder even in Le Crestet geweest te zijn, een middeleeuws dorpje vlakbij Vaison-la-Romaine en de Mont-Ventoux. Ik parkeerde mijn wagen en liep via een trapje naar boven, het dorp in. Het was zondag, er was niemand te zien, ik was helemaal alleen.
Op het pleintje bij de fontein, de plek waar ik altijd opnieuw tot rust kom, zette ik me even neer op een stenen muurtje. Ik keek omhoog, naar het kerkje waarvan ik mezelf altijd heb voorgenomen dat ik er op een dag zou trouwen, toen plots vanuit het niets de klok begon te luiden. Minutenlang duurde het, minutenlang zat ik daar. In m’n eentje. Alsof het zo moest zijn. De klok luidde voor mij, en ze leek me te willen zeggen: het komt goed, jij gaat je geluk terugvinden. Het gevoel dat me toen overviel, zal ik nooit vergeten. Tranen liepen over mijn wangen en tegelijkertijd kwam mijn glimlach – die ik voor een lange tijd kwijt was geweest – beetje bij beetje terug. Die dag vond ik mezelf terug, wist ik weer wie ik wil zijn in het leven. Een kwetsbare maar tegelijkertijd sterke vrouw die altijd zal genieten van de kleine gelukjes in het leven. Die dag was het kerkje van Le Crestet mijn kleine gelukje. En wie weet komt mijn lang gekoesterde droom ooit wel uit en zeg ik op een dag alsnog ‘ja’ in het mooiste kerkje dat er bestaat.
Lees mijn andere columns op Hans in The Provence




Geef een reactie