Column van La Fille Sous les Oliviers, verschenen op Hans in the Provence 

Stap voor stap, voorzichtig, niet te snel, eerst de ene voet stevig op de grond en dan pas de andere. Herken je dat gevoel, wanneer je door de steile, geplaveide straatjes van Provençaalse dorpjes wandelt? Niet alleen liggen de stenen er hobbelig bij, ze zijn vaak ook nog eens spiegelglad, gepolijst door de vele voeten die er door de jaren heen over gelopen hebben. En toch brengt het een soort van rust over me heen. Terwijl ik me concentreer op mijn voeten en tegelijkertijd rondkijk waar ik me aan kan vastklampen als ik toch plots mijn evenwicht zou verliezen, kunnen mijn gedachten niet afdwalen naar de drukte van het werk, de zorg over die facturen die nog betaald moeten worden of de vraag of ik nu vandaag of morgen naar de winkel zou gaan. Mijn focus ligt volledig bij mijn voeten, die het voorrecht hebben te mogen wandelen over eeuwenoude stenen. 

Is het je trouwens al opgevallen dat de inwoners van die dorpjes – zelfs als ze al een behoorlijke leeftijd bereikt hebben – zich altijd met een bewonderenswaardige souplesse door de hobbelige straatjes en steegjes begeven? Vaak zelfs nog met een tas vol boodschappen in de hand. Persoonlijk zie ik mezelf zo ook wel oud worden. Met mijn rieten mand dagelijks door de steile straatjes wandelend naar de boulangerie, om vervolgens weer naar huis te keren en te genieten op mijn terras van een baguette, een Franse kaas en een glaasje wijn. La bonne vie quoi!