De stilte van de natuur, het kraken van de grond onder mijn voeten, het gefluit van de vogels op de achtergrond en verder niks … Luisteren naar de stilte … Het is iets waar ik altijd al gevoelig voor ben geweest, maar waar ik op een bepaald moment nog meer van leerde genieten. 

Enkele jaren geleden trok ik in m’n eentje naar de Luberon in Zuid-Frankrijk. Meer bepaald naar Saint-Saturnin-lès-Apt. Ik ging er mezelf enkele dagen laten onderdompelen in de stilte van de Provençaalse natuur. Niet alleen, maar met een klein groepje mensen die ik op die enkele dagen tijd enorm ben gaan appreciëren en met wie ik zelfs nu nog steeds contact heb. 

De man die me leerde de stilte in me op te nemen was Steven. Hij woont in de Luberon en organiseert er stiltewandelingen en retreats om te herbronnen. Persoonlijk ben ik niet echt iemand die houdt van mediteren, maar tijdens mijn dagen daar heb ik wel veel bijgeleerd over mezelf. Eén van de mooiste voorbeelden, iets dat ik nooit meer zal vergeten, was het moment dat we tijdens een wandeling eerst even pauzeerden in een bos vol eikenbomen. Steven vroeg me om ergens een rustig plekje te zoeken, even te gaan zitten en mijn ogen te sluiten. Al snel werd ik nerveus, ik voelde me niet op mijn gemak, dit was niets voor mij. We wandelden verder tot aan een olijfgaard, en ook daar vroeg Steven me weer te gaan zitten op een rustig plekje. Ik nestelde me onder één van de eeuwenoude olijfbomen en keek rond. De zon liet enkele warme stralen door de bladeren heen op mij neervallen en een warm briesje tintelde mijn huid. Wat ik daar voelde, is onbeschrijfelijk. Mijn lichaam ontspande volledig, de duizenden gedachten in mijn hoofd verdwenen en ik voelde me echt alsof ik eindelijk op mijn plek was. Daar, onder mijn olijfboom. 

Wat ik daaruit geleerd heb? Een bos vol grillige eikenbomen, kriskras door elkaar, dat is niets voor mij. Geef mij maar een veld vol zachte olijfbomen, die netjes op een rijtje geschikt staan. Zo ben ik zelf ook. Rust en zachtheid boven chaos en hectiek. Liefheid boven hardheid. En dat is wat ik vond bij de olijfboom. En dat is waarom ik op instagram ook mijn passie voor Frankrijk deel onder de naam La Fille Sous Les Oliviers. Want dat ben ik, het meisje onder de olijfboom dat haar hart altijd weer zal terugvinden in la douce France.