Het is me wat, die 14e februari. Weken op voorhand al zie je overal rode hartjes verschijnen, het ene al wat meer opzichtig dan het andere. Knuffelbeertjes met hartjes, chocolade hartjes, snoep in de vorm van hartjes … En dan de dag zelf, alles in het teken van de liefde. Heel de wereld lijkt plots extra verliefd. 

Hoewel ik al een aantal jaren geen Valentijn meer vier – ik moet toegeven, ik heb het nooit écht gevierd – vind ik dat ook helemaal niet erg. Integendeel, ik vind het nog wel leuk om iedereen zo blij te zien, en te volgen wie wat als cadeautje krijgt of wie waar uit eten gaat. Vorig jaar kocht ik voor mezelf een cadeautje. Gewoon, omdat ik vond dat ik het verdiende. Geurstokjes en handzeep van één van mijn favoriete merken, Marie-Stella-Maris. De geurstokjes staan nog steeds te pronken op mijn schouw in de woonkamer. 

Dit jaar vier ik Valentijn op een heel andere manier. Niet vandaag, niet op Valentijn zelf. Maar morgen. Met die mensen die mij het voorbije half jaar recht gehouden hebben, mij de moed gegeven hebben door te zetten. Die er waren op momenten dat we konden lachen, maar die er ook stonden om mijn tranen op te vangen. Die mij zelfs midden in de nacht een luisterend oor of een knuffel aanboden. Die mij uit mijn huis trokken op de momenten dat ik liever wegkroop in mijn coconnetje. Die mij hebben geholpen mijn glimlach terug te vinden die ik een hele tijd kwijt was. Morgen zijn zij mijn liefste Valentijntjes en hef ik samen met hen het glas op de mooiste liefde die er bestaat: vriendschap.